Dit nestkastje hing vroeger bij mijn opa en oma in de tuin. Elk jaar zat er een mezenpaartje in te broeden.
Daarna hing het jaren bij mijn oom Jan in de tuin. Ongetwijfeld zijn er toen ook eitjes uitgebroed.
Na het overlijden van mijn oom mocht het vogelhuisje mee naar onze tuin. We hingen het aan de schuurmuur aan een spijker die er al hing. Niet de ideale plek; dichtbij onze tuinbank. Desondanks namen meneer en mevrouw Pimpelmees er een paar weken geleden gezellig hun intrek.
"Euh... mama?! De poes van de buren zit op het vogelhuisje! Hij zit op het dak, mama. Mag dat?" Nee, natuurlijk mocht dat niet. Maar voor een poes hing het huisje ook wel erg aanlokkelijk; hij kon er vanaf het garagedak zó opstappen. Ik stormde naar buiten met een plantenspuit. Weg, poes! Maar toen ik binnenkwam, riep de Oudste alweer vanaf boven: "Mama, hij zit er weer! Hij stopt nu ook z'n pootje naar binnen!" Weer naar buiten. Nu met een kan water. Buurpoes liet zich de rest van de dag niet meer zien. De meesjes overigens ook niet...
Manlief bedacht om het vogelhuisje een paar meter te verplaatsen. Buurpoes kon er zo niet meer bij. Hij pakte het huisje voorzichtig van de muur, boorde een nieuwe schroef in de schuurmuur en hing het huisje weer op. Hij spiekte ten slotte even naar binnen en schrok toen hij daar mevrouw Pimpelmees, óók totaal in shock, zag zitten!
'Die zullen wel niet meer terugkomen,' dachten we. Had ze al eitjes? Waren er al kleintjes? We weten het niet. Maar vanavond, twee dagen na de verplaatsing, vliegt het stel Pimpelmees weer af en aan met rupsen. Niet zo frequent als de koolmezen, maar ze laten zich wel weer zien. Wie weet komt het voor de pimpelmeesjes ook nog goed dit voorjaar!
Reacties
Een reactie posten